Claudia en Jente, allebei Turnhoutenaars met migratieroots: “Het voelt alsof we het recht niet hebben om een luxeleven te leiden”

Claudia-Oana Mosoiu en Jente Lombahe.  ©  nomu

Turnhout -

Eén op de drie Turnhoutenaars is van vreemde afkomst, twee op de drie Turnhoutenaars vinden dan weer dat er te veel mensen met een vreemde afkomst in de stad wonen. Het stadsbestuur neemt de cijfers ter harte en wil diversiteit in Turnhout op een positieve manier in de kijker zetten. Wij spraken met de Roemeense Claudia-Oana Mosoiu en de Belgisch-Congolese Jente Lombahe, die uitkijken naar de plannen van de stad.

Noreen Muhammad

LEES OOK. Stad Turnhout stelt plan Samenleven in diversiteit voor: “We willen dat iedereen zich thuisvoelt in onze stad”

Claudia-Oana Mosoiu: “Het Roemeens volk wordt in hokjes geduwd”

De Roemeense Claudia-Oana Mosoiu (45) woont al veertien jaar in België. Ze heeft Turnhout zien evolueren tot een stad die de voorbije vijf jaar intoleranter is geworden tegenover diversiteit. Claudia is geboren en getogen in Roemenië. Ze is net terug van Boekarest en is dit jaar naar veel landen gereisd voor haar werk als massagetherapeute. Ze baat een eigen massagesalon uit in de Turnhoutse Prinsenstraat en bezit meer dan dertig certificaten en prijzen voor de massages die ze geeft. “Ik ben erkend lid bij de Belgische Beauty Federatie. Daarnaast fungeer ik als jurylid in de World Championship Massage 2022.”

“Ik voel me opgelucht dat onze stad een plan heeft samengesteld. Diversiteit is een mooie zaak en mag niet ondermijnd worden. Alle nationaliteiten hebben iets te bieden en hebben hun eigen talenten. Het Roemeens volk in Turnhout wordt in hokjes geduwd en gelabeld als corrupte mensen. Wij zijn niet allemaal corrupt”, zucht Claudia.

Handen uit de mouwen

“Mensen uit Roemenië, India, Oost-Europa, Afrika en noem maar op trekken vaak naar onze stad als arbeidsmigrant. Migratie is eigenlijk positief voor de samenleving. Wij zijn etnische groepen die graag onze handen uit de mouwen steken. We pikken zaken snel op en willen graag werken. België telt zelf ook drie verschillende landstalen. En ook in het Nederlands bestaan er verschillende varianten in het dialect. Dat is ook een vorm van diversiteit.”

“Mijn echtgenoot werkte in Turnhout en woonde hier al een tijdje. In 2008 kwam ik in België aan. In die periode was Turnhout een fijne stad om te wonen. Iedereen werd gerespecteerd en glimlachte naar elkaar. De voorbije vijf jaar ben ik meer in mijn schulp gekropen. Er wordt neergekeken op ons, wat heel jammer is. Ik probeer desondanks alles niet in een slachtofferrol te kruipen en draag dagelijks een steentje bij in de maatschappij.”

Krampen

“Ik heb in de nasleep van de Roemeense revolutie in mijn thuisland nooit de kans gekregen om verder te studeren. Ik moest meteen stappen zetten op de arbeidsmarkt om mijn ouders te onderhouden. Roemenen trekken naar andere Europese landen in de hoop om een betere job te vinden. Toen ik naar Turnhout kwam, ben ik meteen beginnen te zoeken naar een geschikte opleiding voor mezelf. Mijn dochter had zware beenkrampen, waardoor ik veel naar de huisarts moest. De arts vertelde me dat beenmassages haar krampen konden verlichten. Dat was mijn vertrekpunt om zelf een gelijkaardige opleiding te gaan volgen.”

“In 2015 ontving ik mijn diploma massagetherapie en richtte ik meteen een eigen salon op in de Otterstraat. Ik wil andere mensen helpen door hen te verwennen met een massage. Iedereen heeft het recht om te rusten. Het leven is al moeilijk genoeg.”

Claudia wordt tijdens het gesprek emotioneel. Ze vindt het moeilijk om op haar woorden te komen en tikt haar boodschap op Google Translate in om die zo helder mogelijk over te brengen. “Het is jammer dat Turnhoutenaars zo benieuwd zijn naar waar wij ons geld vandaan halen. Het voelt alsof we geen recht hebben om een luxeleven te leiden. We moeten ons dubbel zo hard bewijzen om erbij te horen. Wij werken even hard om geld te verdienen en onszelf te onderhouden.”

© NOMU

Claudia is de voorbije jaren zwaar ziek geweest en heeft kanker overwonnen. “Hoewel ik ziek was, ben ik altijd blijven werken en heb ik het beste van mezelf gegeven. Mensen zien ons vaak als profiteurs die altijd redenen hebben om niet te werken. Dat klopt niet. We mogen gerust meer empathisch zijn voor elkaar. We moeten ook leren om meer in de schoenen van een ander te staan.”

Jente Lombahe: “Mensen zijn harder en kritischer geworden voor elkaar”

Jente Lombahe (26) is geboren in Antwerpen en getogen in Merchtem. “Ik heb altijd in een dorp gewoond en ben anderhalf jaar geleden ingeweken naar Turnhout uit liefde voor mijn vriendin. Wij gaan binnenkort trouwen”, steekt hij van wal.

Jente is JAC-medewerker bij het CAW Kempen en werkt als jongerenhulpverlener. “Ik heb een opleiding sociaal werk gevolgd en heb een educatieve master Maatschappijwetenschappen op zak. Naast mijn halftijdse functie als JAC-medewerker ben ik ook halftijds leerkracht godsdienst in het Heilig Graf. Ik geef bijvoorbeeld specifiek lessen over zingeving en ecologie.”

“Ik heb het vijf jaar geleden zelf moeilijk gehad met mijn identiteit. Ik ging op gesprek bij het JAC en werd voortgeholpen door een jongerenhulpverlener. Nadat ik mijn studies had afgerond, zag ik een vacature van het CAW in de regio Turnhout openstaan en solliciteerde ik meteen. Ik geef als gastdocent ook één keer per jaar een vormingsles aan de Turnhoutse Thomas More-hogeschool. Die lessen gaan over transculturele hulpverlening en focussen op hoe je jongeren met migratieachtergrond hulp kan bieden die het mentaal moeilijk hebben.”

Opgekropte gevoelens

“In 2020 schreef ik een opiniestuk voor StampMedia omdat ik met opgekropte gevoelens zat door de dood van George Floyd en de gebeurtenissen in de VS. Ik pen mijn gevoelens neer wanneer iets mij dwarszit. Ofwel ben ik de zwarte die moet vertellen over alles wat hij heeft meegemaakt, die in een klas moet praten over diversiteit en geen optie heeft om er even niet op in te gaan. Ofwel ben ik de zwarte die ne goeie is, die wel tegen een mopje kan, hoe pijnlijker hoe liever. Diegene die wel Nederlands kan en aan wie je kan vragen: ‘Wa vinde gij van die negers of alle zwarten da naar hier komen?’”

“Zelfs als ik zelf niet over diversiteit begin te spreken, zijn er altijd mensen die mij naar dat gesprek leiden. Ze zien mij alleen als zwarte. En verder zien ze niets. Dat komt van mensen die het ‘goed bedoelen’. Ik neem het hen niet kwalijk, maar dat maakt niet dat het minder pijn doet.”

Jente Lombahe: “Zelfs als ik zelf niet over diversiteit begin te spreken, zijn er altijd mensen die mij naar dat gesprek leiden.” ©  RR

“De kern van mijn werk is om jongeren die kwetsbaar zijn sterker te maken. Alle mensen zijn kwetsbaar. Soms heb je gewoon een duwtje in de rug nodig. Mensen zijn harder en kritischer geworden tegenover elkaar. We houden geen rekening meer met elkaar. Ik wil zelf als jongerenhulpverlener iets betekenen voor de jongeren omdat het leven veel tegenslagen met zich meebrengt. De jongeren weten ook niet altijd even goed waar ze terechtkunnen. Ze durven ook niet altijd even snel hulp te vragen. Die drempel willen we verlagen.”

Eerste stap

“Het is een positief signaal dat de stad een plan samenstelt om diversiteit te versterken. Ik merk nog steeds dat er neerbuigend gekeken wordt naar mensen met kleur. Meer inzetten op ontmoetingshuizen waar iedereen terechtkan, is een goede zaak. Ik voel mij niet altijd even welkom op openbare plaatsen in Turnhout. Dit is de eerste stap om diversiteit een volwaardige plaats te geven in de stad. Het is normaal om nieuwsgierig te zijn en vragen te stellen, maar dat moet constructief gebeuren.”

Jente Lombahe. ©  RR

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten

Aangeboden door onze partners

Beste van Plus