Tiesj Benoot overleeft doodsmak op hoogtestage in Livigno: “Blij dat ik het nog kan navertellen”

Aan 67 km/u in volle afdaling botste Tiesj Benoot frontaal op een wagen die onoplettend van een parking afreed. Een barst in zijn nekwervel is eigenlijk bij wonder nagenoeg het enige dat hij er aan overhoudt. “Gelukkig kon ik meteen mijn handen en voeten bewegen. Het scheelt slechts enkele micrometertjes of dit was helemaal anders afgelopen.”

Stijn Joris

Om zijn topvorm uit de Clasica San Sebastian te consolideren, trok Tiesj Benoot naar Livigno. “Ik weet uit ervaring dat ik met de juiste focus die conditie kan doortrekken tot het einde van het jaar. Daarom trok ik naar Livigno. Niet om er zot veel te gaan trainen, maar gewoon om me goed voor te bereiden op het laatste deel van het jaar.”

Een verstrooide chauffeur dwarsboomde maandag die plannen. “Ik was aan het dalen en reed op een lang recht stuk”, doet Benoot zijn verhaal. “Ik reed niet eens zo snel. Ik ben gaan terugkijken, ik haalde iets van een 67 km/u. Plots stak die auto een parking over. Heeft hij niet gekeken of dacht hij dat hij nog snel over kon, ik weet het niet. Ik ben er vol op gereden en heb zelfs bijna niet meer kunnen remmen. De deur van de wagen was ingedeukt, de spiegel lag eraf, de ruiten waren gebroken…”

Kwartier buiten westen

Benoot was een tijdje buiten westen. “Ik moet een kwartiertje buiten bewustzijn geweest zijn want toen ik weer bij kwam, was de ambulance er al. Ik heb meteen mijn vriendin Fien gebeld en de locatie door gestuurd. Zij is snel ter plekke gekomen. Een tijdje was ik heel wazig, wist ik niet meteen waar ik was en hoe lang ik al in Livigno was, maar dat kwam gelukkig snel terug. Ik herinner me niet alles, maar zie wel nog zo’n flits voor me van de wagen die voor mij de weg opreed. Ze hebben me daar nog even laten liggen en dan ben ik met de helikopter naar het ziekenhuis afgevoerd. Ze gaven me meteen een shot morfine, ik was redelijk suf en lag aan de monitor. Ik lag er op mijn rug in, dus ik heb zelf niet veel gezien, maar ze hebben daar al echo’s genomen van mijn organen om te zien of er nergens inwendige bloedingen waren. Dat was gelukkig niet het geval.”

In het ziekenhuis is de diagnose heel dubbel. Een gebroken nekwervel klinkt bijzonder onheilspellend, maar Benoot is tegelijk opgelucht: er is geen blijvende schade. “Dat was toch effe schrikken. Mijn nek voelde raar aan, maar ik ging er niet vanuit dat die gebroken was. Zeker de tweede nekwervel, die is echt cruciaal voor de zenuwbanen. Gelukkig kon ik ter plekke mijn handen en voeten al bewegen. Dat was een opluchting. Het heeft zeker niet veel gescheeld. Enkele millimeters of zelfs micrometers en het kon een heel ander verhaal geweest zijn. Ik heb het al min of meer aanvaard. Al ga ik de komende dagen ongetwijfeld nog gefrustreerd zijn als ik de collega’s thuis zie koersen. Eigenlijk ben ik heel dankbaar en blij dat ik het nog kan navertellen. Ik kon er helemaal niets aan doen. Het is gewoon brute pech en het behoort tot de risico’s van de sport omdat we nu eenmaal in het verkeer moeten trainen. Ik heb de chauffeur niet terug gezien, maar Fien vertelde me dat hij toch redelijk in shock was en meteen schuldbesef had. Hij heeft zich ook geëxcuseerd. Ik ben in mijn carrière tot dusver gespaard gebleven van zware ongevallen. Laat ons hopen dat het hier nu bij blijft.”

Andere verwondingen beperkt

Als bij wonder bleven de andere verwondingen beperkt voor Benoot. “Er is nog een hersenschudding vastgesteld en ze hebben glas uit mijn heup en elleboog moeten halen en die wondes werden gehecht. Verder heb ik ook het gevoel dat mijn ribben gekneusd of gebroken zijn. De dokters hebben me daar niets van verteld, maar ik weet hoe dat aanvoelt en ik herken de pijn als ik lach of hoest.”

Benoot maakt vandaag de terugreis met de wagen samen met wederhelft Fien en dochtertje Roos. “Het lukt wel om te rijden. We hebben een grote en comfortabele wagen gelukkig. De diagnose die ze mij in Italië gaven, is dat ik zes tot twaalf weken moet rusten met deze brace. Ik ben nog jong dus ik hoop dat ik na zes weken dat ding al mag uitdoen. Ik ga hoe dan ook nog eens in Herentals bij dokter Toon Claes langs voor een tweede diagnose. Je weet toch maar nooit.”

Het seizoen van Benoot zit er wel meteen op. Hij komt dit jaar niet meer in actie en mist zo onder meer het WK in Australië. “Dat is hoe dan ook de grootste domper. Ik heb al wel wat WK’s gereden, maar die ervaring in Australië had ik graag meegemaakt met zo’n sterk team. Dat de bondscoach me onvervangbaar noemt? Dat zijn mooie woorden. De samenwerking met Sven verloopt al langer prima. Het vertrouwen is groot en het is mooi dat hij dat nu ook uitspreekt. Ik heb ook de meeste collega’s al even gehoord, waaronder ook Wout. Ze vragen uiteraard allemaal hoe het gaat en we slaan kort een praatje. Dat is mooi nu, ze leven mee.” De focus kan bij Benoot nu al volledig op volgend jaar. “Het is de eerste keer dat ik het ga meemaken, dat ik in het najaar niet kan koersen. De winter zal heel lang zijn, maar tegelijk biedt dat ook opportuniteiten om extra te werken op bepaalde punten waar er anders geen tijd voor is.”

Aangeboden door onze partners

Meer sportnieuws

Meer over Tiesj Benoot

Video

Keuze van de redactie