Jacques Borlée verklaart afscheid na Parijs 2024: “Wat moeten we nog meer doen? Marsmannetjes kloppen of zo?”

Jacques Borlée, met een deel van zijn Tornados (Dylan en Kevin Borlée, Christian Iguacel en Jonathan Sacoor). 

Jacques Borlée, met een deel van zijn Tornados (Dylan en Kevin Borlée, Christian Iguacel en Jonathan Sacoor). ©  BELGA

In een maatpak van de Belgian Tornados gestoken, kondigt Jacques Borlée (64) zijn afscheid aan als 4x400m-coach na de Spelen van Parijs 2024. 28 finales, 14 medailles, 6 Europese titels, één wereldtitel en drie keer op een zucht van een olympische medaille later. “Na de laatste discussie over de 4x400m heb ik voor mezelf uitgemaakt: nu stopt het.”

Hans Jacobs

Hij laat eerst de befaamde gletsjertocht in IJsland van zoveel jaar geleden zien, de trektocht naar het basiskamp van de Everest, of de wereldtitel dit voorjaar tijdens het WK indoor. Symbolisch voor de grote momenten die hij beleefde met de Tornados, zegt Borlée senior. “Ik ben zeer fier op ons parcours, fier op mijn zonen, zeer fier op de jongeren die erbij gekomen zijn… Na de vierde plaats in Tokio hadden we het echt moeilijk. Zijn we geboren voor het ongeluk, zo dacht ik. En toen pakten we die indoorwereldtitel in Belgrado. Buiten de hockeymannen doet geen andere Belgische ploeg dat ons na. Weet je wat mij het meest plezier doet? Na zeventien jaar topniveau zit er een continuïteit in dit project.

Maar wel zonder jou na de Spelen van Parijs.

“Dit is een veeleisende job. Ik word over enkele maanden 65 jaar. Ik zal wel nooit gepensioneerd zijn (lacht). Op een bepaald ogenblik moet je de realiteit onder ogen zien. De 4x400m zal zeventien jaar van mijn leven hebben ingenomen. Ik heb altijd nieuwe dingen proberen te integreren in wat ik de course des seigneurs noem. En ik zal niet stoppen met coachen. Ik train Jonathan Sacoor, Dylan zal wellicht voortdoen na Parijs, Camille (Laus), Nina (Hespel).”

Is er een specifiek moment waarop je dit besliste?

“Eerlijk? De laatste discussie over de 4x400m. Toen heb ik voor mezelf uitgemaakt: nu stopt het. En de discussie waarom ik mijn zonen weer eens opstelde, zelfs toen we kampioenschappen wonnen. Soms zei ik al lachend: Wat moeten we nog meer doen, Marsmannetjes kloppen of zo?

Je bedoelt: de jarenlang wrijvingen met vooral de Waalse federatie.

“Elke keer wanneer ik beslissingen nam, praatte ik met de atleten waarom ik dat deed. Maar als op kampioenschappen mensen zeggen wie je moet selecteren... Met de Vlaamse federatie (de 4x400m zijn enkele jaren geleden overgestapt, red.) heb ik geen enkel probleem omdat ze meegaan in de prestatiecultuur. Ik ben wel de irritaties en discussie met anderen beu.”

 

 ©  BELGA

Zoals toen er bij bijvoorbeeld Kevin enkele weken voor het WK indoor een brief van de gerechtsdeurwaarder in de bus viel, met de eis enkele maanden loon in te leveren bij de Waalse federatie omdat hij zijn vooropzeg niet had gegeven toen hij, Jonathan en Dylan naar de Vlaamse atletiekfederatie overstapten.

“Ik wil er niet verder op ingaan. Ik heb geen zin om nog maar eens de polemiek op te drijven. Ik heb dat al genoeg gedaan in mijn carrière, ik wil nu naar de toekomst kijken. En onze successen, die kunnen ze ons niet afnemen. Ik denk dat ik mijn job goed gedaan heb, dat ik de ploeg zo ver mogelijk heb gestuwd. Terwijl het niet vanzelfsprekend is. Je zit met een familie, met Vlamingen en Franstaligen, en je moet cohesie in de ploeg krijgen.”

Sommigen zullen zeggen: het is makkelijk om het schip te verlaten nu Kevin en Jonathan wellicht ook stoppen na Parijs en het zonder hen moeilijker wordt. Hebben de jongeren nu niet net een ervaren kapitein nodig?

“Oké, maar deze zomer ben ik bijvoorbeeld twee maanden weg. Ik heb een vrouw, ik heb nog andere, jongere kinderen. Dit leven bevalt mij enorm, maar ik moet ook aan mijn naasten denken, mijn vrouw wil ook reizen met mij maken... Ken jij een andere coach die zeventien jaar lang aan het roer heeft gestaan, die met zijn ploeg er stond op elk internationaal kampioenschap?”

Vrees je het einde van het project als Kevin en Jonathan, die destijds wereldtop waren op de individuele 400m, afhaken? Als ‘afmaker’ kon Kevin veel medailles forceren.

“Atleten als Jonathan Sacoor, Alexander Doom krijgen zeker nog energie van Kevin en Jonathan. Maar makkelijk is het nooit, ook niet met Kevin en Jo. De mensen zeggen wel: Ach, ze pakken wel weer een medaille. Ik hoop echt dat ze ook na mij en na Kevin en Jonathan medailles zullen pakken.”

 

 ©  BELGA

Heeft de jonge garde het potentieel om medailles te pakken?

“Je hebt Alexander Doom, Jonathan Sacoor, Julien Watrin, Robin Vanderbemden, Christian Iguacel en mijn zoon Dylan. Dat zijn er zes, dat is straf. Na Kevin en Jonathan kunnen de Tornados blijven bestaan. De Tornados hebben hoe dan ook een carrière om u tegen te zeggen. We hebben een ‘school voor de 400m’ in het leven geroepen. De 4x400m-vrouwen lieten bovendien een nieuwe wind laten waaien bij de mannen. Ik zal het stokje aan iemand die kan doorgaan met dit project.”

Denk je dan aan een van je zonen, Kevin of Jonathan?

“Ik denk aan niemand. Het is niet aan mij om dat te beslissen. Het zal iemand zijn die jongeren kan integreren die meteen op topniveau meedraaien. Dat is niet makkelijk.”

Tot slot: vind je dat je genoeg waardering hebt gekregen?

“Van het grote publiek zeker, zeker als je medailles behaalt. Wat problematisch is, zijn de instituties (hij bedoelt vooral de Waalse federatie, red.), dat is duidelijk.”

 

 ©  BELGA

Aangeboden door onze partners

Meer sportnieuws

Video

Keuze van de redactie