‘Het Covidium’ is de tweede roman van Améline Vandewalle: “Corona heeft me mijn jeugd afgenomen, er was niets om te relativeren”

Améline met haar tweede roman  

Améline met haar tweede roman  © avdw

Lochristi -

‘Het Covidium’, misschien loopt er bij u ook een kleine rilling over de rug wanneer u het kille woord op de cover van de tweede roman van onze Lootse Publieksprijs van de Cultuurlaureaat 2021 leest. Niet onterecht, want behalve de pandemie komt er ook nog een natuurramp en een aardbeving aan te pas voor het hoofdpersonage Asim. “Ik wou mijn eigen corona-ervaring bewust uitvergroten”, vertelt auteur Améline Vandewalle (18).

Gisteren was het een gewone schooldag maar terzelver tijd ook D-day voor Améline, want 28 januari was de officiële publicatiedatum van haar tweede roman. De Lootse youngster deed al mee aan ‘The Voice Kids’, maar schreef en schrijft ook liedjes en gedichten. Twee jaar na ‘Rozengeur of maar een schijn?’ ligt ‘Het Covidium’ op onze leestafel. Op haar jeugdige visitekaartje prijkt ondertussen ook al de Publieksprijs van de Cultuurlaureaat 2021 van Lochristi.

In het boek schetst ze een intrigerend toekomstbeeld van een wereld met Covid-19, zoals die beleefd wordt door het hoofdpersonage Asim. De jongen heeft nooit een normaal leven gekend en moet te vlug volwassen worden, terwijl hij verlangt naar het gewone. Behalve de wereldwijde pandemie komt er ook een natuurramp en een aardbeving, waarbij zijn vriendin spoorloos verdwijnt. Is zij het dode meisje dat hij onder het puin vindt… of is er meer aan de hand?

Dystopie

“Ik begon aan ‘Het Covidium’ in november 2020, het heeft zo’n tien maanden geduurd voor het was wat ik wou. Ironisch genoeg gaf corona mij ook wat meer schrijfruimte”, vertelt de auteur. “Eigenlijk wou ik een dystopie (een akelige samenleving, waarin men niet eens wil leven, nvdr.) creëren, nog veel erger dan een wereld met alleen maar corona. Al vond en vind ik die nu al erg genoeg natuurlijk. Elk slachtoffer is er voor mij één te veel, voor alle duidelijkheid.”

Voor Améline Vandewalle was de ervaring met de pandemie persoonlijk nog veel erger: “Mijn papa pleegde enkele maanden voor de uitbraak zelfmoord, het was het ergste wat ons kon overkomen, een bom die insloeg. We hadden zelfs geen tijd om dat te verwerken. Ik ben onlangs achttien geworden, maar ik keek er verschrikkelijk tegenop. Volwassen worden wilde ik niet eens, ik was nog maar amper 16 en 17 geworden en had de voorbije twee jaar geen enkele manier gevonden om ook maar iets uit mijn leefwereld te relativeren. Op bepaalde momenten was er geen enkel vertrouwen meer dat alles goed zou komen. Vanuit dat perspectief heb ik dit boek geschreven, want ik kon alleen maar aan het ergste denken.”

Op naar het derde boek

“Schrijven geeft me altijd een reden om mezelf te overtreffen”, vervolgt Améline. “ik vind dit boek al een stuk beter en volwassener dan mijn eerste. En het kan nog veel beter. Schrijven geeft me een doel om voor te gaan, het is een overtreffing, een uitlaatklep en een boodschap terzelver tijd. Mijn emoties en gedachten krijgen vrije loop en hoe het evolueert heb ik volledig zelf in de hand. Een fantastische ervaring. Ondertussen ben ik volop bezig aan mijn derde roman, en die wordt autobiografisch. Ik ben nog niet eens oud ,(lacht) maar heb wel al het gevoel een volwaardig leven achter de rug te hebben. Als ik mij aan iemand moet voorstellen, weet ik soms niet waar te beginnen. Mensen hebben ook geen geduld om te luisteren, zeker niet als ik over de dood van mijn papa begin. Mijn volgende boek lezen zal een mooi alternatief zijn. Ik heb veel uit te leggen, veel te vertellen en misschien ook wel veel te leren. Regisseurs maken soaps dramatisch omdat mensen er zich tot op een bepaald niveau zouden in herkennen. Soms voel ik mijn eigen leven ook aan als een soort van soap. Misschien heeft het lot wel gewild dat ik het in een boek ga neerschrijven?”, besluit de auteur.

Améline kreeg in het najaar de Publieksprijs van de Cultuurlaureaat 2021. In mooi gezelschap met Miguel Wiels en Trees Debrabandere, de andere laureaten.

Améline kreeg in het najaar de Publieksprijs van de Cultuurlaureaat 2021. In mooi gezelschap met Miguel Wiels en Trees Debrabandere, de andere laureaten. © pel

“Mijn spieren spannen zich aan. Ik sla mijn vuist tegen de muur en schop mijn voet met volle kracht tegen mijn bed. Het doet geen pijn. Ik heb het gevoel los te zijn van mijn lichaam, maar ben nog gedeeltelijk aanwezig. Ik wil aanwezig zijn. Ik wil de pijn voelen. Laat me voor één keer geen wezenloos wezen zijn. Ik wil wenen en al mijn gespaarde tranen eruit janken. Al die tranen die ik verdomme steeds binnenin hield omdat ik volwassen moest zijn. Ik heb het schijt aan alles en iedereen. Ik krimp ineen en ga op de grond zitten. Mijn hoofd in mijn armen. Ze zeggen dat je sterker wordt als je veel meemaakt. Ik wil voor even niet sterk zijn. Sterk zijn, maakt je blind voor de kleine, idiote tegenslagen in het leven. Het zorgt ervoor dat je ze gaat appreciëren. Ik wil die kleine, idiote tegenslagen helemaal niet aanvaarden, want dan heb ik geen hart. Dan zou helemaal niets me nog raken en zou ik emotioneel verdoofd zijn tegen mijn leed. Het is net als een onschuldige gevangene achter tralies, die juist doordat hij opgesloten zit, begint te geloven dat hij daadwerkelijk schuldig is aan iets. Ik wil niet steeds opnieuw tegen mezelf zeggen dat het goed komt en dat het weer eens één van de vele tegenslagen is.” (fragment uit ‘Het Covidium’)

‘Het Covidium’, van Améline Vandewalle, 148 p, paperback A5, verscheen op 28 januari 2022. ISBN 978-94-645-0267-1 / 9789464502671, is verkrijgbaar via www.boekscout.nl en ligt straks ook in de Standaard Boekhandel in Lokeren en Lochristi. Prijs 19,5 euro. 

(Geert Herman)
Aangeboden door onze partners

Video

Keuze van de redactie

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio